Υποθέτω ότι πολλά θα γραφτούν τις επόμενες ημέρες για την Δίκη του Pirate Bay. Πιθανολογώ ότι το μεγαλύτερο ποσοστό θα είναι υποστηρικτικό προς το Pirate Bay με αόριστους αφορισμούς για την ¨ελευθερία του λόγου», για την υποτιθέμενη μη-συμμετοχή του Pirate Bay στην ανταλλαγή περιεχομένου μεταξύ των χρηστών του, την μη ύπαρξη του copyrighted υλικού στους διακομιστές, το πόσο «μας πίνουν το αίμα οι δισκογραφικές». Καλό είναι όλοι να διαβάσουν το σχετικό post του E-Lawyer: Η διαφορά του Pirate Bay από το YouTube. Όπως σωστά επισημαίνει, οι ιδιοκτήτες του Pirate Bay «έκαναν σημαία την ομολογία του «είμαστε πειρατές»«. Είναι φανερό ότι η μέχρι τώρα αντιμετώπιση που έδειχναν στα παράπονα των εταιριών ήταν ότι «δεν θέλουμε (όχι δεν μπορούμε) να κόψουμε τις παραβιάσεις πνευματικών δικαιωμάτων, γνωρίζουμε ότι είμαστε παράνομοι αλλά είμαστε στην Σουηδία και δεν μπορείτε να μας αγγίξετε.«

Η ξεκάθαρα κοροϊδευτική αλλαγή του λογότυπου μετά τα παράπονα της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής είναι και ομολογία ότι δεν τους ενδιέφερε ποτέ η νομιμότητα, ούτε ποτέ τους προβλημάτισε το γεγονός, αντίθετα στήριξαν την φήμη του site τους ακριβώς επάνω σε αυτή την περιφρόνηση. Ο e-lawyer έχει πρώτα από όλα δίκιο, η θεωρία ότι η παράνομη ανταλλαγή γίνεται από τρίτους χωρίς να διακινηθεί το υλικό μέσω του site δεν στέκει. Διότι το Pirate Bay ήταν ξεκάθαρα ένας μεσάζων χωρίς τον οποίο ένας seeder και ένας leecher δεν θα μπορούσαν να έρθουν σε επαφή. Η καταδίκη τους ήταν αναμενόμενη αφού δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι «έκαναν ότι μπορούσαν» για την αποφυγή παράνομων πράξεων, είχαν ήδη δηλώσει ότι τις επικροτούν, και το πιθανότερο είναι ότι στηρίχτηκαν στην αμφίβολλη νομική θέση του «ταχυδρόμου». Μόνο που ο ταχυδρόμος μεταφέρει σφραγισμένα γράμματα που δεν γράφουν στον φάκελο «παράνομο υλικό».

Σημειώνω ότι και ο συσχετισμός που επιχειρεί να κάνει το Pirate Bay, της «πειρατείας» με την «ελεύθερη κουλτούρα», «GNU», «creative commons», «open source» κλπ. βάζοντάς τα όλα στο ίδιο τσουβάλι είναι απαράδεκτος. Ελάχιστοι «πειρατεύουν» προγράμματα, ταινίες και μουσική για να τροφοδοτηθεί η δημιουργία, να μάθουν, να βελτιώσουν, δηλαδή να γίνει το λεγόμενο «remix». Ένα πειρατικό πρόγραμμα με κανένα τρόπο δεν ενισχύει το κίνημα ελεύθερου περιεχομένου που αντιπροσωπεύει τις αξίες και τα ιδανικά που ευαγγέλισαν άνθρωποι όπως ο Richard Stallman και ο Lawrence Lessig. Όποιος θέλει να συμμετάσχει σε αυτή την φιλοσοφία θα πρέπει να δημιουργήσει και να παραχωρήσει ελεύθερα έργα, το αντίθετο κάνει όταν υπογραμμίζει την υποτιθέμενη ανωτερώτητα του ιδιόκτητου λογισμικού κλέβοντάς το.

Ιδρύματα με παγκόσμιο κύρος εδώ και καιρό διαδίδουν το αρχειακό τους υλικό στο διαδίκτυο ελεύθερα. Και όταν λέμε ελεύθερα, you know what it means: ελεύθερα για χρήση, όχι απλώς δωρεάν. Το Smithsonian, η Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, εθνικά μουσεία, ανεβάζουν φωτογραφίες που έχουν στην κατοχή τους, στο flickr, υπό άδειες creative commons ή χωρίς καθόλου πνευματικά δικαιώματα. Πρόσφατα το Bundesarchiv (Γερμανικό Ομοσπονδιακό Αρχείο) σε συμφωνία με το Wikimedia Deutchland παραχώρησε 100.000 εικόνες από το αρχείο του υπό την άδεια Creative Commons Attribution ShareAlike 3.0 (δείγμα).Το εντυπωσιακό μάλιστα ότι στην πλειοψηφία του αυτό το υλικό ανεβαίνει μαζικά στο Flickr ή τo Wikimedia Commons, και η προσθήκη περιγραφής και μεταδεδομένων γίνεται από εθελοντές. Ο όγκος της ταξινόμησης και η ταχύτητα που γίνεται θα αντιστοιχούσε σε δεκάδες έμμισθους βιβλιοθηκονόμους και αρχειοθέτες.

Είναι τεράστια η σημασία αυτού του γεγονότος και της τάσης. Ιστορικά αρχεία, φωτογραφίες, έργα τέχνης, γίνονται προσιτά στο κοινό και σπόρος για νέες δημιουργίες αντί να είναι κλεισμένα σε κάποιες βιβλιοθήκες και κλειστούς servers. Τι ποιό ασφαλές για να διατηρηθεί η συλλογική μνήμη, από το να μοιραστεί σε όσο περισσότερα αντίγραφα είναι δυνατό; Ένα παράδειγμα του πόσο χρήσιμο είναι αυτό, το αρχείο του Bundesarchiv γίνεται άμεσα εκμεταλλεύσιμο στην Wikipedia (με την οποία είναι συνδεδεμένο το Wikimedia Commons).

Θα μπορέσουμε κάποτε να δούμε κάτι τέτοιο και από τα ελληνικά ιδρύματα και οργανισμούς; Θα έχουμε την δυνατότητα να εκμεταλλευτούμε το αρχειακό υλικό των Γενικών Αρχείων του Κράτους, του Ε.Λ.Ι.Α, και άλλων κλειστών (ουσιαστικά και με τα σύγχρονα δεδομένα) αρχείων; Ως πότε ιδρύματα όπως το Ε.Λ.Ι.Α. θα δέχεται δωρεές, θα πέρνει κρατικές επιδοτήσεις, και παρόλα αυτά θα εκμεταλλεύεται καταχρηστικά το αρχειακό υλικό που του εμπιστεύτηκαν; Δεν είναι δικό του, δικό μας είναι. Χρειάζεται να τους πιέσουμε, χρειαζόμαστε οργάνωση.

Η Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή ανησυχεί για εκδηλώσεις αντισημιτισμού στα ελληνικά ΜΜΕ

[μετάφραση του ΕΠΣΕ στα ελληνικά από το αγγλικό πρωτότυπο στην ιστοσελίδα http://www.ajc.org/site/apps/nlnet/content2.aspx?c=ijITI2PHKoG&b=849241&ct=6489161]

[...]

Στις 29 Δεκεμβρίου 2008, η μεγάλης κυκλοφορία εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» δημοσίευσε άρθρο στο οποίο το Ισραήλ συγκρινόταν με το ναζιστικό καθεστώς και κατηγόρησε το πρώτο για γενοκτονία. Σε αρκετές περιπτώσεις από τότε, η «Ελευθεροτυπία», όπως και άλλες εφημερίδες, έχουν δημοσιεύσει γελοιογραφίες που εικονίζουν τους στρατιώτες του Ισραήλ με τη σβάστικα στη στολή τους. Στις 5 Ιανουαρίου 2009, η «Απογευματινή», μια άλλη μεγάλη καθημερινή εφημερίδα κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο που κατηγορεί το Ισραήλ για «Ολοκαύτωμα».

Σύμφωνα με τον Οργανισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα Θεμελιώδη Δικαιώματα (FRA), «ο παραλληλισµός της σύγχρονης πολιτικής του Ισραήλ µε τη ναζιστική πολιτική» είναι ένας από τους πολλούς δυνατούς τρόπους εκδήλωσης αντισημιτισμού σε σχέση με το Ισραήλ.

[...]

Το δικό μου ερώτημα: Με δεδομένο ότι όποιος καταδικάζει την πολιτική του κράτους του Ισραήλ (έστω και με παραλληλισμό προς το κράτος των Ναζί) δεν στρέφεται αναγκαστικά εναντίον του Εβραϊκού λαού, δεν είναι καταστρεπτικό για τους ίδιους να δηλώνουν ότι θίγονται ως Εβραίοι όταν κάποιος στρέφεται κατά της πολιτικής του Ισραήλ; Δεν υπάρχει λόγος να θίγεται κανένας Εβραίος και ειδικά κάποιος που ζει σε μια άλλη χώρα όπως η Ελλάδα, από την ηθική καταδίκη ενός κράτους του οποίου μάλιστα δεν είναι και πολίτης. Πέρα από γνωστές γραφικές ακροδεξιές πλευρές κανείς δεν στράφηκε κατά των Εβραίων, και δεν συμφέρει καμμία πλευρά να μπαίνει στο τραπέζι η έννοια της συλλογικής ευθύνης.