εδώ δεν τίθεται θέμα “πρόσβασης” στις φωτογραφίες, αλλά “αναπαραγωγής” των φωτογραφιών.

Ακριβώς, η πινακοθήκη διεκδικώντας τα πνευματικά δικαιώματα διεκδικεί έλεγχο της αναπαραγωγής, το θέμα της πρόσβασης δεν αφορά τους ίδιους νόμους και δικαιώματα (θα μπορούσε να τους έχει κλειδαμπαρωμένους αλλά και πάλι θα ήταν public domain).

Για το θέμα των περιορισμών στην αναπαραγωγή, οι περιορισμοί που θέτει η NPG είναι σκληροί: πέρα από το χρηματικό κόστος, απαγορεύει το ξάκρισμα (crop), την χρωματική αλλοίωση, την επικάλυψη σημείων κλπ. Γενικά, αν κάποιος για παράδειγμα θέλει να εκδώσει βιβλίο ενός συγγραφέα ή για κάποιο πρόσωπο και θελήσει ένα πορτραίτο του για εξώφυλλο, έχει πολλά να σκεφτεί πριν το κάνει.

Βεβαίως δεν έχει καμία νομική υποχρέωση να παρέχει πρόσβαση στα έργα. Το θέμα είναι εάν έχει το δικαίωμα να θέτει περιορισμούς σε ήδη δημοσιευμένα αντίγραφα έστω και αν προέρχονται από την ίδια.

Σύμφωνα με την ίδια διαθέτει online (και άρα έχει ήδη ψηφιοποιήσει) 58.136 πορτραίτα από 330.000 εκ των οποίων τουλάχιστον 200.000 δεν έχει κάνει καν τον κόπο να καταγράψει στον κατάλογο (προφανώς φωτογραφικά πορτραίτα και όχι πίνακες ζωγραφικής). Εννοείται πως δεν είναι ολόκληρο το υλικό public domain, αλλά τα επίμαχα πορτραίτα, είναι.

Κατά τη γνώμη μου αυτή είναι υπερβολική, αν όχι άδικη, κριτική για την NPG όταν λάβει κανείς υπόψη το σύνολο των δραστηριοτήτων και υπηρεσιών της. Ακόμα και αν θεωρεί κανείς ότι στην περίπτωση αυτή η NPG παραβιάζει είτε νομικά είτε ηθικά το σκοπό της, αυτό από μόνο του δεν δικαιολογεί τη γενικευτική άποψη ότι “ξέχασε τον σκοπό της”.

Μα αν παραβιάζει τον σκοπό της σημαίνει ότι τον ξέχασε και οι διευθυντές της είναι απλά managers που κοιτούν νούμερα. Δεν νομίζω ότι προωθεί μεγαλύτερη εκτίμηση για ιστορικά πρόσωπα της Βρετανίας διατηρώντας περιορισμένη την διάθεση των πορτρέτων τους στους λίγους που θα μπορέσουν να πάνε στην ίδια την πινακοθήκη και σε λίγους εκδοτικούς οίκους που θα ικανοποιούν τις απαιτήσεις τους. Βρισκόμαστε σε μια εποχή των μέσων και ότι διατηρείται περιορισμένο ξεχνιέται γρήγορα.

αν καταλαβαίνω καλά λες ότι σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία τα ελληνικά κρατικά μουσεία δεν έχουν το copyright των φωτογραφιών των αντικειμένων τους (αντικειμένων που οι δημιουργοί τους έχουν πεθάνει πριν 70 χρόνια+);

Σύμφωνα με την γνώμη δικηγόρων που συμμετέχουν στην Ελληνική Wikipedia, στο ελληνικό νομικό σύστημα επικρατεί το droit d’ auteur και κατά συνέπεια δίνεται βάση περισσότερο στην πνευματική/δημιουργική πτυχή. Ο Ν.2121/93, ως αντικείμενο προστασίας θέτει κάθε πρωτότυπο πνευματικό δημιούργημα λόγου, τέχνης ή επιστήμης, και δεν υπάρχει περίπτωση να θεωρηθεί πρωτότυπο κάτι που αυτός που το έφτιαξε δηλώνει ότι κατέβαλε κάθε δυνατή προσπάθεια για να είναι πιστό αντίγραφο. Εννοείται ότι αυτό δεν επεκτείνεται σε τρισδιάστατα έργα όπως τα γλυπτά (όπου μπορεί να υπάρξει καλλιτεχνική δημιουργία στις φωτογραφίες τους) αλλά μόνο για δισδιάστατα έργα όπως οι πίνακες ζωγραφικής και οι φωτογραφίες. Επιπλέον το ζήτημα του copyright δεν εξαρτάται από το αν είναι κρατικά μουσεία η ιδιωτικά (είτε στην μία είτε στην άλλη περίπτωση το αντίγραφο είναι αντίγραφο.

geraki είπε: «Το πρόβλημα της χρηματοδότησης των μουσείων δεν μπορεί να καλύψει το πρόβλημα πρόσβασης σε κάτι που είναι κοινό κτήμα»

Η NPG δεν αρνείται την πρόσβαση στις φωτογραφίες. Οποιοσδήποτε χρήστης μπορεί να έχει πρόσβαση στις φωτογραφίες των έργων μέσα από το website της NPG. Επίσης, όπως αναφέρει η NPG, χρήστες μπορούν να «download and/or print contents for non-commercial research and private study purposes». H NPG χρεώνει για την αναπαραγωγή των φωτογραφιών. Άρα, κατά τη γνώμη μου, εδώ δεν τίθεται θέμα «πρόσβασης» στις φωτογραφίες, αλλά «αναπαραγωγής» των φωτογραφιών.

geraki είπε: «Εάν ιδρυτικός σκοπός της πινακοθήκης ήταν να διευκολύνει την πρόσβαση του κοινού σε όλα αυτά τα πορτραίτα, τότε το να θέτει περιορισμούς στον τόπο και χρόνο δημοσίευσης δεν έρχεται σε αντίθεση με τον σκοπό του;» Κατά τη γνώμη μου και με βάση την παραπάνω συλλογιστική, μάλλον δεν έρχεται σε αντίθεση. Αν και συμφωνώ ότι η διάθεση με πιο ανοιχτό τρόπο των φωτογραφιών θα ήταν, εν δυνάμει, μεγαλύτερη διευκόλυνση.
(επίσης, το παράδοξο είναι, όπως διάβασα σε άλλο blog, ότι η NPG, άσχετα με το αν έχει ή όχι το copyright των φωτογραφιών, δεν έχει νομική υποχρεωμένη να διαθέσει τις φωτογραφίες είτε onsite είτε online – φυσικά έχει ηθική και ουσιαστική υποχρέωση να παρέχει πρόσβαση)

geraki είπε: «Η ίδια η πινακοθήκη χρησιμοποιεί ως φύλο συκής την δωρεάν είσοδο στην έκθεση, όπου βεβαίως δεν εκτίθενται όλα τα πορτραίτα»

Δεν ξέρω αν χρησιμοποιεί αυτό το επιχείρημα ως «φύλλο συκής», αλλά υποθέτω ότι οποιοσδήποτε επιθυμεί μπορεί να κανονίσει να δει ένα πορτραίτο που είναι στις αποθήκες (όπως γίνεται και σε άλλα δημόσια μουσεία της Αγγλίας), αρκεί να είναι in house (π.χ. να μην είναι δανεισμένο) και να μην βρίσκεται για συντήρηση. Επίσης, ας μην ξεχνάμε ότι δεν έχουν ψηφιοποιηθεί όλα τα έργα τέχνης της NPG ακόμα, οπότε ούτε και ως φωτογραφίες στο διαδίκτυο υπάρχουν όλα τα πορτραίτα.

geraki είπε: «Συνεπώς δεν έχει άδικο ο vrypan όταν λέει ότι η NPG ξέχασε τον σκοπό της και τους χρηματοδότες της»

Κατά τη γνώμη μου αυτή είναι υπερβολική, αν όχι άδικη, κριτική για την NPG όταν λάβει κανείς υπόψη το σύνολο των δραστηριοτήτων και υπηρεσιών της. Ακόμα και αν θεωρεί κανείς ότι στην περίπτωση αυτή η NPG παραβιάζει είτε νομικά είτε ηθικά το σκοπό της, αυτό από μόνο του δεν δικαιολογεί τη γενικευτική άποψη ότι «ξέχασε τον σκοπό της».